h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

Carrie Bradshaw vs Mega Mindy – by Bo V

Is het verantwoord Sex and The City te kijken met een peutertje van nog geen twee jaar dat naast je zijn plastic kwakende vogels over heel de kamer aan het uitpreiden is of moet je als verantwoordelijke babysit kiezen voor de pedagogisch verantwoorde kinderprogramma’s met om de tien minuten – ik overdrijf echt niet- hetzelfde Amikageleuter en ‘Handjes draaien’- gekreun van drie huppeltrutten in een roze tutu en bijpassende haarband? Is het dan werkelijk ongepast hem eens kennis te maken met the real world? Een jongen is sowieso al trager in het volwassenworden dan een meisje, heb ik dan niet de opvoedkundige taak ervoor te zorgen dat hij op zijn 16de al klaar is de wereld te veroveren en de meisjes kan imponeren met zijn volwassen uitsraling terwijl hij de Batman- en auto-op-afstandsbedieningfases al lang achter zich heeft gelaten, in tegenstelling tot zijn pukkelige klasgenoten die nog niet eens de baard in de keel hebben en als hoogtepunt van hun weekend hebben dat ze een -wow – breezer mogen drinken van de mama terwijl ze samen gezellig naar Familie kijken? In mijn ogen is Carrie Bradshaw veel interessanter te noemen met haar zoektocht naar ware liefde dan Amika die ons vrolijk mededeelt dat het zomer is, wat overigens helemaal niet waar is want het is amper lente. Eigenlijk kan je kinderprogramma’s ook niet vergelijken met Sex and The City. Dat is als Mega Toby vergelijken met Mr. Big. Feit is dat ik hier wel kan over nadenken als genie, maar de beslissing ligt – helaas, maar ik ben toch nog niet klaar voor het moederschap als ik eerlijk toegeef- niet in mijn handen. En ik geloof niet dat moeder- of vaderlief zich helemaal in mijn opvoedingstheorîën zou kunnen vinden. Terwijl ik bedenk dat je een kind kind moet laten zijn, nadat ik nog eens nostalgisch gezucht heb en denkend ’ ah, dat was toch een mooie tijd’,  kies voor de tweede optie en zijn toekomst als echte man in het water zie vallen, zingt een commune veel te grote polonaisedansende kabouters dat het Ka ka ka kaboutercarnaval is. Ik bedoel maar, wat is er nu het meest pedagogiosch verantwoord?

Baby don’t worry, I will always sing this song – by Aïda G

De trillende telefoon op de vloer doet me ontwaken. Niet veel later doet ook A-PUNK zijn intrede. Fijn. Ik sliep. Onvoltooid (hurray) verleden (damn) tijd (nooit goed). Twee – Één. Hard. In het duister tastend naar mijn GSM ontdek ik dat ik niet in een bed maar in een zetel lig. Een designerbank. Een zwarte. Zo eentje van Italiaanse makelij. Hij ruikt naar vers leder. Heerlijk. Ietwat wansmakelijk op een late zaterdagvoormiddag.

De beller lijkt mij dringend nodig te hebben en onderneemt een tweede en derde poging. Helaas. Het schemerlicht, mijn selectieve blindheid en (on)selectieve doofheid bieden mij geen opportuniteit op zoek te gaan naar het elektronische toestel. Het geluid dat anders zeemzoet de heldere geest weet te verkwikken klinkt nu als een schel en vuil piepend geluid, neigend naar een bekend deuntje dat verkracht werd door één of ander zangeresje dat een tweetal weken geleden op TV verscheen tijdens een talentenjacht. Wauwie. Impressive. Ik herinner me op dit uur van de dag, na een dubbelconcert van The Arquettes en Broken Glass Heroes, een uurtje of twee, misschien wel drie in een loungebar waar toch wat wijn vloeide en een nacht op een (Italiaanse) designerbank nog wat ik twee weken geleden op TV zag. Glashelder.

Het kraken van de trap. Scary. Een schim beweegt zich door de ruimte. Trekt het deken wat meer over me heen en lijkt zich naar de keuken te bewegen. Houdt een moment halt. Maakt een kwart draai. Zet het raam in de woonkamer op kier. Gerommel. Een sigaret krijgt het vuur aan de lont en er volgt een diepe inhaalbeweging. Letterlijk. Te diep. Een typische schorre rokershoest krijgt gehoor. De zonneblinden worden weggeschoven en de schim krijgt meer en meer vorm. Minder schetserig, strakke contouren. Hoewel strak? De vermoeidheid lijkt nog niet volledig te zijn overgewaaid/voorbij gerookt. Koffie? – Mhm. – Ja? – Mhm. – Ja dus.

Mijn GSM begint te vibreren. Opnieuw gevolgd door de strakke gitaren van Vampire Weekend. J sleept zich naar de andere kant van de kamer, naast de bank waarop ik me bevind houdt hij halt. Sigaret nog in de mondhoek en het haar in elektrostatische toestand. J raapt het met schilderstape aan elkaar hangend toestel op en kijkt er naar. “’t Is uw pa.” De steeds meer contour krijgende schim gooit het tuig in een boogje naar mijn hoofd. Pets. Mooi gemikt. De machinerie komt recht op mijn oor terecht. Kraakbeen verbreekt de verbinding. De walm van rook blijft hangen nabij mijn hoofd.