De trein: fraude in een hartensnoepje – by Bo V

door harohnny

Er is niets alledaagser dan de trein nemen. Net als je ochtend beginnen met een boterham met Nutellachoco, is voor veel mensen het ochtendlijk ritueel de trein nemen naar hun werk. Of naar iets anders, dat maakt niet uit, feit is dat ze het dagelijks doen. Het moet dan ook niet verbazen dat je er mensen van alle rassen, soorten, haarkleuren, volumes en geuren ziet zitten. Kort samengevat: allemaal mensen met een ander verhaal. Sommigen van hen voelen zich zo vrij dat verhaal aan een overvolle trein mede te delen. Daar heb ik overigens geen problemen mee, als ze het volume van mijn iPod niet overschrijden tenminste. Helaas was deze zijn batterij nu plat, dus kon ik niet anders dan mijn plezier ergens anders uit te halen.
Zo hoorde ik een man terloops vertellen aan een kennis/vriend/vreemde/wat dan ook die wou afspreken dat het niet direct zou gaan omdat hij eerst nog een afspraak had in Gent voor een project. Goh een project, klinkt interessant zou je denken. Dacht ik ook, dus – het is niet dat ik hem afluisterde ofzo, sommige mensen hebben gewoon een iets te hoog stemvolume – luisterde ik ongegeneerd verder. Bleek dat meneer vorig jaar eens gefraudeerd had, eigenlijk nogal hevig gefraudeerd, voor zo’n 28 000 euro. En ze hadden hem toch wel betrapt zeker, de snoodaards, en als straf hadden ze hem in een ‘projectje’ gestoken waarbij hij zich eenmaal per maand moest gaan verantwoorden. Klinkt als een heel interessant project, niet? Heel vernieuwend en cultureel met veel toekomstperspectief. Ik bedacht me dat meneer ook gewoon kon zeggen dat hij een afspraak had in Gent zonder verdere uitleg, zoals normale mensen doen wanneer ze iemand willen afschepen. Ik zal het in elk geval onthouden als ik door al mijn smoezen heen ben.

Na mijn interesse in het ‘projectje’ van meneer verloren te hebben, zocht ik  naar een nieuw verhaal. Uit wanhoop dat mijn oor niks interessants vond, schudde ik nog eens hopeloos op mijn platte iPod, toen mijn blik viel op de ‘meiden’ naast mij die toen ik eens luisterde hun eetpatroon aan het bespreken waren. Ze zaten voor een immens raadsel, de stakkers. Hoe kon het toch dat de ene zo dik was – in mijn ogen de andere ook – , terwijl ze eigenlijk helemaal niet veel at van die Italiaanse gefrituurde snacks waar ze zo dol op was? Ze dacht hierover na terwijl ze nog een gevuld hartensnoepje nam uit haar halfleeggegeten zak. Haar vriendin, die door haar vriendin het gevuld hertensnoepje te zien eten ook zin kreeg in nog een kersensnoepje, verklaarde na een poosje diep nadenken dat ze misschien nog iets minder moest eten van haar favoriete Italiaanse gefrituurde snacks. Zeer snuggere opmerking. Ik zou er zelf niet opgekomen zijn.
Opgelucht meldde de overenthousiaste treinconducteur dat we de eindbestemming Gent- Sint- Pieters bereikt hadden en de passagiers met de bestemming Antwerpen- Centraal onmiddellijk konden overstappen op het spoor aan de overzijde. Het interessantste dat ik op deze hele treinrit had gehoord.


Advertenties